luminiscències 2013/2026

Tu pensamiento construye tu realidad

Desànim o gelosia//Discouragement or jealousy//Desánimo o celos

Som com Déu, mai però, podríem ser Déu per més que això ho assegurin alguns, a l’igual que jo sóc jo i no puc ser tu; em puc assemblar a tu però mai podré ser tu ni una partícula de tu, doncs aleshores tu estaries desintegrant-te. Déu mai es pot desintegrar, sempre és complert i imperible. Ens assemblem a Déu perquè Ell és una ànima, una forma de llum, a l’igual que nosaltres som ànimes dins d’un cos cadascú, també formes de llum.
El desànim i la gelosia no pot formar part de l’ànima perquè les ànimes son totes iguals, només canvia el seu «programa», o sia, el «paper» que han d’interpretar. Potser un serà un geni i un altre serà un noi de poble.., però tot està bé, cada qual farà el seu «paper» tan bé com en son capaços.
Quan vegem la fortuna o les especialitats dels altres hem de comprendre que és el seu «programa», mai desanimar-se o sentir gelosia.., sinó, mai podrem ser feliços ni apreciar les nostres pròpies especialitats i fortuna.

We are like God, but we could never be God, no matter how much some assert this, just as I am me and I cannot be you; I can look like you but I can never be you or a particle of you, because then you would be disintegrating. God can never disintegrate, he is always complete and imperishable. We resemble God because He is a soul, a form of light, just as we are souls within a body each, also forms of light.
Discouragement and jealousy cannot be part of the soul because souls are all the same, only their “program” changes, that is, the “role” they have to perform. Maybe one will be a genius and another will be a village boy.., but everything is fine, each one will play their “role” as well as they are capable of.
When we see the fortune or specialties of others we must understand that it is their “program”, never be discouraged or feel jealous… otherwise, we will never be able to be happy or appreciate our own specialties and fortune.

Somos como Dios, pero jamás podremos ser Dios, por más que algunos lo afirmen, así como yo soy yo y no puedo ser tú; puedo parecerme a ti pero nunca puedo ser tú o una partícula ti, porque entonces te estarías desintegrando. Dios nunca puede desintegrarse, siempre es completo e imperecedero. Nos parecemos a Dios porque Él es un alma, una forma de luz, así como nosotros somos almas dentro de un cuerpo cada cual, también formas de luz.
El desánimo y los celos no pueden ser parte del alma porque las almas son todas iguales, sólo cambia su “programa”, es decir, el “rol” que tienen que desempeñar. Tal vez uno sea un genio y otro un chico de pueblo.., pero todo está bien, cada uno hará su “papel” tan bien como sea capaz.
Cuando vemos la fortuna o las especialidades de los demás debemos entender que es su “programa”, nunca desanimarnos ni sentir celos… de lo contrario, nunca podremos ser felices ni apreciar nuestras propias especialidades y fortuna.

Deixa un comentari