Quan les coses que ens succeeixen se’ns encaren malament, patim, tenim incertesa o bé ens enfadem; ens preguntem perquè sempre, o gairebé sempre, les coses s’han d’acabar malament. Tenim veritable ànsia de que tot vagi bé, de que no surtin entrebancs, de que s’acompleixin els nostres somnis, i, si tenim una mirada més dirigida cap a l’horitzó del món.., també tenim ganes que no hi hagi sofriment per a la gent del món.
Oblidem que vivim en un món dual.., una cosa pot sortir bé en un moment i en l’altre pot anar del revés. De fet.., ens hi hem acostumat perquè cada dia experimentem un o altre atzucac. Però, per seguir vivint amb una certa felicitat enmig del brogit.., hem desenvolupat (o aniria bé que ho féssim) una característica «copiada» dels animals…., resiliència. Hem observat l’estoïcisme amb com afronten els animals certes situacions adverses, i, l’hem transformat en pensar que una cosa pot dur a l’altre i que no podem obviar les que no ens agraden i només fixar-nos en les que sí ens agraden. Pensar així ens torna forts i gens dependents dels resultats. Encara més, si entenem que tot forma part d’un guió que estem interpretant a la perfecció.
When things that happen to us go wrong, we suffer, feel uncertain or get angry; we wonder why things always, or almost always, have to end badly. We have a real desire for everything to go well, for there to be no obstacles, for our dreams to come true, and, if we look more towards the horizon of the world…, we also want there to be no suffering for the people of the world.
We forget that we live in a dual world…, one thing can go well at one moment and the other it can go wrong. In fact…, we have become accustomed to it because every day we experience one or another impasse. But, to continue living with a certain happiness in the midst of the hustle and bustle…, we have developed (or it would be good if we did) a characteristic “copied” from animals…, resilience. We have observed stoicism with how animals face certain adverse situations, and we have transformed it into thinking that one thing can lead to another and that we can’t ignore what we don’t like and focus only on what we do like. Thinking like this makes us strong and not at all dependent on the results. Even more so, if we understand that everything is part of a script that we are interpreting perfectly.
Cuando las cosas que nos suceden se nos encaran mal, sufrimos, sentimos incertidumbre o nos enojamos; nos preguntamos por qué las cosas siempre, o casi siempre, tienen que terminar mal. Deseamos sinceramente que todo salga bien, que no haya obstáculos, que nuestros sueños se hagan realidad y, si miramos más al horizonte del mundo…, también deseamos que no haya sufrimiento para la gente del mundo.
Olvidamos que vivimos en un mundo dual…, una cosa puede ir bien en un momento y al otro puede ir mal. De hecho…, nos hemos acostumbrado a ello porque cada día experimentamos algún que otro callejón sin salida. Pero, para seguir viviendo con cierta felicidad en medio del ajetreo…, hemos desarrollado (o sería bueno que lo hiciéramos) una característica “copiada” de los animales…, la resiliencia. Hemos observado el estoicismo en la forma en que los animales afrontan ciertas situaciones adversas, y lo hemos transformado en la idea de que una cosa puede llevar a otra y que no podemos ignorar aquello que no nos agrada y centrarnos solo en aquello que sí nos agrada. Pensar así nos fortalece y nos hace independientes de los resultados. Más aún si comprendemos que todo forma parte de un guion que interpretamos a la perfección.